در آفاق دوردست

پاره ابرهایی یافته بودم،

که همه به یک سو

می رفتند.

میم.الف

برای او که

نهفته در

ژرف ترین نهان گاه دلم.

میم.الف

خنده ات

مرا

از آشوب می رهاند.

میم.الف

رنگینه ای متحرک

سبزه زاری شوم

آفتابی سوزان.

میم.الف

نمی دانم چرا

انارهای آبی ام

در تو

گم شد،

هنوز می جویمشان.

میم.الف

آلبالو های سرخ

آفتاب سوزان

گردشِ خاطره.

میم.الف

شب

چون بالاپوشی روی شانه هایم،

و اسطوره ی تو.

میم.الف