آشوب های گذشته

دل خوشی های

اکنون.

میم.الف

حس ِ لامسه،

قوس کوه،

نرمی ی شب.

میم.الف

و پاییز

امتداد رنگ بود

در مسیر

بک رود

یک بیگانگی.

میم.الف

آشفته از مقصد

در پی

مقصود،

آنجا هم پاییز بود.

میم.الف

آیا می دانی،

چرا شب

سیاه است.

میم.الف

نمی دانم

چگونه می توانم،

در جاده ای

که پر از توست،

برانم.

میم.الف

صدای تو

سیاه،سفید،خاکستری

اتاق من.

میم.الف

قرابت های زندگی

تلاش های بی آرمان،

آرمان را

در پاییز

خاک کردم.

میم.الف